Η επιστροφή των αρχόντων του σκληρού ήχου

Δεν ανήκουμε στους «πρωτοδισκάκηδες», σε εκείνους τους ρομαντικά και γραφικά κολλημένους με τα πρώτα βήματα της αγαπημένης τους μπάντας μουσικόφιλους, και οι οποίοι την εγκαταλείψουν αμέσως μόλις η αναγνώριση του ευρέως κοινού χτυπήσει την πόρτα του γκρουπ. Ούτε επιθυμούμε να υποδυθούμε τους «μεταλοπατέρες», εκείνους τους αυτόκλητους κλειδοκράτορες του μέταλ που φαίνεται να έχουν ξεχάσει από καιρό την ουσία της ροκ μουσικής- τον αυθορμητισμό, την επικοινωνία και την ανακάλυψη.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η μομφή του ελιτισμού δεν είναι εντελώς αβάσιμη όταν απευθύνεται στο μεταλλικό κοινό. Αποφασισμένοι να προστατεύσουν τη μουσική τους από ξένες επιρροές, συχνά περιχαρακώνονται στην ασφάλεια του γνώριμου ήχου. Ωστόσο, στις πέντε δεκαετίες ζωής αυτού του δυναμικού και εξαιρετικά ανθεκτικού μουσικού ιδιώματος, αναπόσπαστο μέρος του οποίου είναι οι Metallica, το μέταλ ποτέ δε φοβήθηκε την εξέλιξη, όπως καταδεικνύουν τα πολλά μουσικά παρακλάδια του.

Υπό αυτό το πρίσμα, η επιστροφή των Metallica, των αρχόντων του σκληρού ήχου, και η υποδοχή του νέου τους δίσκου, υπήρξε αναμφίβολα ένα στοίχημα υψηλού ρίσκου, ανοιχτό σε όλα τα ενδεχόμενα. Προηγήθηκε μία μακρά αναμονή οκτώ χρόνων από την τελευταία τους κυκλοφορία, το αξιοπρεπές, πλην όμως σε γενικές γραμμές ανέμπνευστο, Death Magnetic. Μία χρονική περίοδος που επιχείρησαν να καλύψουν με εκτενείς περιοδείες, ζωντανές ηχογραφήσεις και βέβαια με την προβληματική συνεργασία τους με τον θρυλικό τραγουδοποιό Lou Reed που κατέληξε στο τραγικό Lulu (2011).

Το Hardwired to SelfDestruct, η δέκατη κατά σειρά ολοκληρωμένη δουλειά των Metallica, κερδίζει με άνεση το στοίχημα. Και μοιάζει να τους αφήνει όλους ικανοποιημένους. Φρέσκος ήχος που θυμίζει ταυτόχρονα όλη την προηγούμενη πορεία τους. Τα σχεδόν ογδόντα λεπτά του διπλού δίσκου ίσως να φαίνονται πολλά στη σημερινή εποχή της στιγμιαίας ακρόασης και της βιντεοκλιπικής αισθητικής. Ωστόσο στα κομμάτια, αν και άνισα μεταξύ τους, δεν συμπεριλαμβάνονται fillers και το άλμπουμ ρέει αβίαστα από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα. H απόδοση της μπάντας, για ακόμη μια φορά, παραμένει σπουδαία. Η φωνή του James Hetfield, ζεστή και τσαμπουκαλεμένη, βρίσκεται στην καλύτερη της φόρμα. O Kirk Hammett ξαναθυμάται τα solos και ο Robert Trujillo ταλαιπωρεί το μπάσο του όπως πρέπει. Όσο για τα τύμπανα του Lars, αυτά πάντοτε ήταν ζήτημα προσωπικού γούστου. Το κυριότερο όμως είναι ότι, και οι τέσσερεις τους φαίνεται να απολαμβάνουν σήμερα αυτό που κάνουν. Διανύοντας την πέμπτη δεκαετία της ζωής τους, ώριμοι και με αυτοπεποίθηση, είναι φανερό πως στο μέταλ βρίσκουν τον εαυτό τους.

 

metallica

 

Καθώς αναπτύσσουν τις ιδέες του Hardwired… οι Metallica επιδεικνύουν περήφανα τις μουσικές επιρροές τους: βρετανικό ’80s μέταλ, Iron Maiden και Judas Priest δισολίες, βαριά και ασήκωτα κιθαριστικά riffs από τη θεμελιώδη κληρονομιά των Black Sabbath (όπως το επικό Halo of Fire), Thin Lizzy μουσικά καρυκεύματα. Κυρίως όμως προσφέρουν απλόχερα τον γνώριμο ήχο του γκρουπ: αυτή την ελεγχόμενη οργή (ManUNkind), την πικρή μελωδικότητα (Dream No More) και τον thrash ορυμαγδό (άκουσε τον όλεθρο του Spit out the Bone) που σε παρασέρνουν μαζί τους. Και όταν παίζουν μπάλα στο δικό τους γήπεδο, οι Metallica είναι ανίκητοι.

Συνοψίζοντας τις επαναλαμβανόμενες και εξόχως απολαυστικές ακροάσεις του νέου δίσκου θα λέγαμε ότι, το Hardwired δεν ανοίγει νέους ορίζοντες στην αγαπημένη μας μουσική. Ούτε συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κορυφαίες κυκλοφορίες τους. Επαναβεβαιώνει όμως τις τεράστιες δυνατότητες των Metallica και τους διατηρεί με άνεση στον κορυφή του μεταλλικού βάθρου εκεί όπου τοποθετήθηκαν από τα πρώτα τους βήματα στις ανατολικές γειτονιές του Σαν Φραντσίσκο. Και θα μου άρεσε να σκέφτομαι το Hardwired… ως τη φυσική συνέχεια του περίφημου Black Album (1991), πριν χαθεί η αίσθηση της συνέχειας στη μουσική τους κατεύθυνση. Οι Metallica του 2016 ανανεώνουν την πίστη μας στον σκληρό ήχο και μας επιστρέφουν στην εποχή που μια εμπνευσμένη παρτιτούρα μπορούσε να σε εκτονώσει και να σε συντροφέψει σε ένα όμορφο εσωτερικό ταξίδι. Κάτι που είναι εξαιρετικά σημαντικό στους καιρούς της πλαστικής μουσικής βιομηχανίας και της μίζερης και πιεστικής καθημερινότητας των περισσότερων. Κυρίες και κύριοι, οι Metallica επέστρεψαν. Bang that head that doesn’t bang…

*Δημοσιεύτηκε στο klik (23.11.2016).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s