Δάνεια αντί μεταρρυθμίσεων

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε και επιβεβαιώθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η πρόθεση της Ελλάδας να ζητήσει την οικονομική συνδρομή της Παγκόσμιας Τράπεζας προκειμένου να χρηματοδοτήσει ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης. Η Παγκόσμια Τράπεζα έχει συνδράμει τη χώρα μας στο πρόσφατο παρελθόν, όταν το 2015 παρείχε στη χώρα μας συμβουλευτικές υπηρεσίες στους τομείς του εκσυγχρονισμού του συνταξιοδοτικού συστήματος και της βελτίωσης του επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Η παροχή οικονομικής βοήθειας όμως απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε αναπτυσσόμενες χώρες, και (στην περίπτωση της Διεθνούς Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης) σε «χώρες μεσαίου εισοδήματος», από το «κατώφλι» των οποίων (περίπου 12.500 δολάρια ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα) η Ελλάδα απέχει πολύ.   Συνέχεια ανάγνωσης «Δάνεια αντί μεταρρυθμίσεων»

Πολιτική συνοχής και ανάπτυξη

Η πολιτική συνοχής που ασκείται μέσω των ευρωπαϊκών Διαρθρωτικών και Επενδυτικών Ταμείων (ΕΔΕΤ) αποτελεί το κύριο χρηματοδοτικό μέσο μείωσης των περιφερειακών ανισοτήτων που καταγράφονται στον ευρωπαϊκό χώρο. Οι ελληνικές περιφέρειες υπήρξαν διαχρονικά από τις πλέον ωφελημένες της ευρωπαϊκής περιφερειακής πολιτικής καθώς τις δύο τελευταίες δεκαετίες έχουν εισρεύσει στη χώρα μας κοινοτικοί πόροι της τάξης των 64 δις ευρώ. Πόροι που συνέβαλαν στην ανάπτυξη ενός σημαντικού δικτύου υποδομών, στον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, στη βελτίωση του ανθρώπινου δυναμικού και την αύξηση του κατά κεφαλή ΑΕΠ.

Η δραματική κρίση και η συνακόλουθη ύφεση των τελευταίων ετών εξουδετέρωσε σε μεγάλο βαθμό τις θετικές οικονομικές επιπτώσεις της πολιτικής συνοχής. Σήμερα, το σύνολο των δεκατριών ελληνικών περιφερειών κατατάσσεται ανάμεσα στις τριάντα οκτώ φτωχότερες περιφέρειες της Ε.Ε., ενώ οι εννέα ευρωπαϊκές περιφέρειες που κατέγραψαν τη μεγαλύτερη μείωση εισοδήματος την περίοδο 2008-2013 ήταν όλες ελληνικές. Συνέχεια ανάγνωσης «Πολιτική συνοχής και ανάπτυξη»

Απέναντι στην μεταρρυθμιστική κόπωση

Στην πρόσφατη έκθεσή του στο πλαίσιο της αξιολόγησης βάσει του άρθρου IV για την Ελλάδα, το ΔΝΤ επισημαίνει την επιβράδυνση της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας, η οποία περιορίζεται σε αποσπασματικές και χωρίς συνέχεια ενέργειες. Το Ταμείο (που, παρά τον τεχνοκρατικό χαρακτήρα του, δεν διστάζει να διατυπώνει πολιτικές απόψεις) αποδίδει τη «μεταρρυθμιστική κόπωση» (reform fatigue) στην αδυναμία του πολιτικού συστήματος να εξασφαλίσει την υποστήριξη ενός κατακερματισμένου κοινωνικού σώματος που αντιδρά στην άνιση κατανομή των βαρών της προσαρμογής. Συνέχεια ανάγνωσης «Απέναντι στην μεταρρυθμιστική κόπωση»

Τρύπιες δεκάρες

Οι πρόσφατες δηλώσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Ξυδάκη αναφορικά με το ευρώ («Δεν υπάρχουν ταμπού όταν κουβεντιάζουμε για τη μοίρα του λαού») σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες αδιέξοδες διαπραγματεύσεις για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης του Μνημονίου ΙΙΙ, επαναφέρουν στη δημόσια συζήτηση το ζήτημα της επιστροφής σε εθνικό ζήτημα. Ένα ζήτημα που τελικά αποδεικνύεται ότι λανθασμένα πιστεύαμε πως είχε εγκαταλειφθεί οριστικά έπειτα από τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης και τη συντριβή των αυταπατών της στα βράχια της σκληρής πραγματικότητας. Συνέχεια ανάγνωσης «Τρύπιες δεκάρες»

Η διαφθορά τροχοπέδη στην ανάπτυξη

Κάθε προσπάθεια για την ανάταξη της παραπαίουσας εθνικής οικονομίας προσκρούει στη κυριαρχία της εκτεταμένης διαφθοράς επί του συνόλου των οικονομικών δραστηριοτήτων. Σε εκείνο δηλαδή το φαινόμενο της «διαπλοκής» περισσότερο ή λιγότερο οργανωμένων συμφερόντων του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα που κινούνται για την εξασφάλιση προσόδου προς όφελος τους (προσοδοθηρία).
Σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας για το 2016, το περασμένο έτος η Ελλάδα υποχώρησε σε απόλυτους αλλά και σε σχετικούς όρους,  όπου κατατάσσεται στην 69η θέση (ανάμεσα σε 176 κράτη) από την 58η (ανάμεσα σε 168 κράτη). Ταυτόχρονα  απολαμβάνει μια θλιβερή πρωτιά στην Ε.Ε., μπροστά μόνο από τη Βουλγαρία. Συνέχεια ανάγνωσης «Η διαφθορά τροχοπέδη στην ανάπτυξη»

Έχει δίκιο το ΔΝΤ;

Η κυβέρνηση βρίσκεται στο μέσο μιας επικίνδυνης διελκυστίνδας ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΔΝΤ γύρω από το πρόγραμμα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας. Το πρόσφατο επίμαχο άρθρο δύο εκ των κορυφαίων εκπροσώπων του επαναλαμβάνει (περισσότερο άκομψα αλλά και) χωρίς καμία δυνατότητα παρερμηνείας, την πάγια θέση του διεθνούς οργανισμού για το ζήτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους (βλ. Δήλωση Συμπερασμάτων της αποστολής του ΔΝΤ του άρθρο IV για το 2016). Συνέχεια ανάγνωσης «Έχει δίκιο το ΔΝΤ;»

Κατά γράμμα ή σε γενικές γραμμές;

Ενα ερώτημα που στη δημόσια συζήτηση δεν απαντάται ευκρινώς είναι το τι μπορούμε ρεαλιστικά να αναμένουμε αν το μνημόνιο (=η πολιτική προσαρμογής) εφαρμοσθεί «κατά γράμμα». Πιο συγκεκριμένα, ποιες δυσλειτουργίες σε θεσμούς και οικονομία και ποιοι κίνδυνοι θα εξαλειφθούν; Θα επιστρέψουμε τότε, και σε ποιο βαθμό, στην ανάπτυξη; Συνέχεια ανάγνωσης «Κατά γράμμα ή σε γενικές γραμμές;»